ایرانی ها که پیش از اسلام نیز یکتاپرست بودند، در روزهایی از سال از خوردن بعضی خوردنی ها پرهیز می کردند اما روزه نمی گرفتند تا این که با ورود اسلام به ایران، یکی از موارد مهمی که باید به آن توجه می کردند بیدار کردن دیگر مسلمانان برای خوردن سحری و خواندن نماز صبح بود؛ همان گونه که سپاهیان ایرانی پیش از اسلام همزمان با طلوع آفتاب بر طبل می نواختند؛ رسمی که پس از اسلام به شیوه ای برای بیدارکردن مسلمانان تبدیل شد.
رسم نقاره زنی برای رؤیت هلال در ایران به پیش از اسلام برمی گردد. ایرانی ها ابتدای هر ماه نقاره می زدند تا رسیدن ماه تازه را خبر دهند؛ در شاهنامهٔ فردوسی ۱۸ بار به نقاره زنی اشاره شده است. پس از اسلام این رسم به گونه ای دیگر ادامه پیدا کرد؛ چاووش خوان ها هم آمدن ماه رمضان را نوید می دادند؛ به این معنی که دو یا سه روز قبل از فرارسیدن ماه رمضان به خیابان ها می رفتند و آمدن ماه رمضان را نوید می دادند تا مسلمانان خود را برای چنین ماهی آماده کنند و غیرمسلمان ها تظاهر به روزه خواری نکنند. همین چاوش خوان ها سه روز آخر ماه رمضان، «الوداع خوانی» می کردند و به استقبال ماه شوال می رفتند.
تا ۵۰ سال پیش در گوشه و کنار ایران موسیقی ویژهٔ ماه رمضان داشته ایم. موسیقی رمضان همواره در ایران فعال و پابرجا بود تا این که همزمان با روزگار پهلوی اول نقاره زنی ممنوع شد و روضه خوانی تعطیل گردید؛ این گونه بود که خانه ها یک اتاق خود را به روضه خوانی اختصاص دادند و منبری ساختند که نشان دهندهٔ پایداری شان در دین و هنر دینی بود